The univers has your back...

Een nieuw jaar, een nieuwe kans om het leven uit te nodigen zoals je het wilt. Om stil te staan, te voelen en je de vraag te stellen "Waar wil ik naartoe?"

Tijdens een winterse dag in Spanje — ja, ook daar kent de zon haar stillere momenten — stelde ik mezelf die vraag. Ik was alleen. En ik koos er die dag bewust voor om ook alleen te zijn. Niet uit eenzaamheid, maar uit behoefte aan verstilling.

Ik deed niets. Of toch niets wat moest. Ik liet de zachte warmte van de winterzon binnenkomen, wandelde langs het strand, volgde de paden die zich vanzelf ontvouwden — tussen zand, urbanisaties en lege speelpleintjes. Mijn aandacht zakte uit mijn hoofd, mijn lichaam nam het over. Er was geen plan, geen richting. Alleen het hier en nu.

Mijn hoofd werd stil, niet omdat ik het probeerde leeg te maken, maar omdat het genieten in mijn lijf ruimte maakte om te voelen.

Terwijl ik langs een gesloten cafetaria liep, bleef mijn blik even hangen aan een bord. In grote letters stond er: “Attention: Are there any communities nearby where we can find an opportunity to do handicrafts?”

Ik glimlachte. “Dat is toeval,” dacht ik. En ik liep verder. Niet omdat het me niets deed, maar omdat de vraag “Waar wil ik naartoe?” op dat moment geen plaats meer innam in mijn gedachten.

Enkele dagen later postte ik een bericht over Mind2Feel op Instagram. Nieuwsgierig scrolde ik even door op Facebook om te zien hoe het daar verscheen. En daar was het opnieuw. Exact dezelfde boodschap. Dezelfde woorden. Dezelfde vraag.

Toeval… of niet?

Ik wist het niet. En voor één keer voelde dat helemaal oké. "ik moet verder met Mind2feel iets doen" glimlachte ik en een klein gelukssprongetje vulde mijn lijf.

Als je vertraagt of even stil bent dan voelt het soms alsof het leven met ons fluistert. Niet luid, niet dwingend. Meer als iets dat blijft terugkomen — een zin, een ontmoeting, een déjà-vue, reële dromen, een gevoel dat zich niet laat wegduwen.

Ik merk dat ik daar de laatste tijd vaker bij stilsta. Bij die zogenaamde tekenen. En tegelijk voel ik weerstand. Want wat als ik het me inbeeld? Wat als het gewoon toeval is? En hoe verhoudt zich dat tot het idee dat we zelf verantwoordelijkheid dragen voor ons leven?

Ik las daarover een aantal boeken, zoals "Antwoorden van het Universum", "Toeval bestaan niet", "Tekens zijn overal", "De vierde dimensie" en nog veel meer soortgelijke en sommige passages raakten me diep, terwijl andere me bijna irriteerden. Niet omdat ze fout aanvoelden, maar omdat ze zich onttrokken aan logica. Ze vroegen niet om begrepen te worden, maar om gevoeld te worden.

En dat botst soms met hoe ik geleerd heb in het leven te staan.

Wat ik langzaam begin te begrijpen, is dit: misschien zijn tekenen geen absolute waarheden. Misschien zijn het geen voorspellingen of vaste routes.

Misschien zijn het gewoon uitnodigingen.

Ik geloof niet dat ons leven volledig vastligt. Dat idee voelt te beklemmend en heeft wetenschappelijk bewijs wat onze energieën betreft. Tegelijk geloof ik ook niet dat alles puur willekeurig is. Het leven lijkt eerder te bewegen als een veld van mogelijkheden, waarin bepaalde richtingen zich aandienen — zacht, herhaaldelijk, geduldig. Niet om ons iets op te leggen, maar om te tonen waar stroom zit. Onze gedachten, ons gedrag en onze acties maken daar deel van uit.

Voor mij voelt het zo: het universum duwt niet, het wijst. En ik blijf degene die beslist of ik stap.

Wat voor mij het verschil maakt, is niet de vraag “Is dit een teken?”

Maar eerder: 👉 Wat doet dit met mij?

Voelt het open of gesloten?

Brengt het rust of verstrakking?

Maakt het me afhankelijk van iets buiten mij, of brengt het me dichter bij mijn eigen kern?

In een wereld die voortdurend versnelt, merk ik hoe weinig ruimte er is om dit soort signalen überhaupt op te vangen. De ratrace laat weinig stilte toe. En toch… tekenen schreeuwen niet. Ze wachten. Tot wij vertragen.

Voor mij zit die vertraging vaak in het creatieve. In tekenen zonder plan. In mijn handen die iets mogen maken zonder dat het “iets moet worden”. In momenten waarop mijn hoofd even geen antwoorden hoeft te hebben.

En dan start ik met droedels maken 😍

Droedels zijn spontane, onbewuste tekeningen die je maakt zonder plan of doel. Of ze betekenisvol zijn, dat laat ik in het midden. Een cirkel betekent niet automatisch dit, een zigzag niet automatisch dat.

Maar: droedels zijn vaak sporen van je innerlijke staat op dat moment. Hoe meer druk, hoe strakker de lijnen. Hoe rustiger, hoe vloeiender de vormen. Ze tonen hoe je bent, niet wat je moet doen.

Daar, in die ruimte, voelt het alsof afstemming vanzelf gebeurt. Niet als iets magisch, maar als iets heel menselijks. Alsof ik weer hoor wat er al was.

Misschien is dat wat het universum echt van ons vraagt: niet dat we alles begrijpen, maar dat we aanwezig durven zijn bij wat zich aandient.

Dat we luisteren, twijfelen, voelen en dan — heel bewust — kiezen.

En misschien zijn tekenen uiteindelijk geen boodschappen van buitenaf, maar spiegels die tonen waar we innerlijk klaar voor zijn.

Ik hoef het niet altijd te weten. Ik hoef het niet te verklaren. Dit was ooit anders...

Het is genoeg om af en toe stil te vallenen te voelen: klopt dit voor mij, hier, nu?

Dat is, voor mij, waar vrijheid en vertrouwen elkaar raken. 🌿

Soms vraag ik me af, als die tekens dan betekenisvol kunnen zijn, hoe kan ik er dan voor zorgen dat er meer op mijn pad komen?

Maar volgens de boeken die ik heb gelezen gaat openstaan voor tekens zelden over meer doen. Het gaat bijna altijd over minder vullen.

Hier zijn geen trucjes, maar houdingen — zacht, menselijk, haalbaar.

Hoe ik dit fenomeen tot mij laat komen, voelt zo...

Vertraag voor je interpreteert. Tekens worden niet duidelijker door ze snel te benoemen. Integendeel.

Wanneer iets je raakt (een herhaling, een ontmoeting, een zin):

• adem even

• benoem het nog niet

• laat het bij je blijven

Wat blijft hangen, vraagt aandacht. Wat meteen verdwijnt, mocht gewoon passeren.

Verplaats je aandacht van je hoofd naar je lichaam. Je lichaam registreert sneller dan je denken. Vraag jezelf niet: Wat betekent dit?

Maar:

• Waar voel ik dit?

• Ontstaat er rust, nieuwsgierigheid, weerstand?

Tekens die “kloppen” voelen zelden spectaculair. Ze voelen eenvoudig, helder, stil.

Maak lege momenten intentioneel. Niet alles hoeft een oefening te zijn. Maar lege momenten zijn geen leegte — ze zijn ontvangst.

Bijvoorbeeld:

• 3 minuten niets doen vóór je je gsm neemt

• wandelen zonder doel

• tekenen zonder onderwerp

• koffie drinken zonder input

Het universum fluistert in pauzes, niet in lawaai.

Schrijf zonder te sturen. Niet om antwoorden te vinden, maar om te luisteren.

Schrijf zinnen als:

• “Wat wil vandaag gezien worden?”

• “Wat blijft terugkomen zonder reden?”

• “Waar probeer ik controle te houden?”

Lees het niet terug om te analyseren. Lees het later, om te herkennen.

Stop met zoeken naar bevestiging. Dit is misschien de belangrijkste.

Wanneer je tekens nodig hebt om zekerheid te voelen, sluiten ze zich vaak.

Wanneer je zegt: “Ik neem verantwoordelijkheid én blijf open” ontstaat samenwerking.

Tekens zijn geen vervanging van keuze. Ze zijn gezelschap bij het kiezen.

Vertrouw wat zacht is...

Wat luid is, wil overtuigen. Wat zacht is, nodigt uit.

Het universum werkt zelden met drama. Het werkt met herhaling, subtiliteit, timing.

En soms… met stilte.

Misschien is openstaan voor tekens niet leren zien, maar leren niet meteen invullen.

Niet alles begrijpen. Niet alles vastleggen. Niet alles benoemen.

Gewoon aanwezig zijn bij wat zich aan dient en voelen:

“Wat vraagt dit van mij, niet als antwoord, maar als volgende kleine stap?”

Dat is vaak al genoeg 🌿

Wanneer het hoofd stilvalt, begint het leven te fluisteren.