Duaal een gevoel van vrijheid nastreven...

Vrijheid is een woord dat mij al jaren begeleidt. Het is een innerlijk kompas dat mijn keuzes richting geeft. Ik verlang naar vrijheid om te creëren, om te ondernemen, om te reizen wanneer het klopt, om mijn dagen zelf vorm te geven. Vrijheid voelt voor mij als ruimte, als adem, als beweging.

Vroeger kreeg ik wel eens te horen "Je kan niet alles willen". Is dit dan zo? Kan ik niet naar alles verlangen?

Er zit in dat verlangen iets dubbels. Iets dat schuurt. Iets dat zich niet altijd moeiteloos laat leven.

Ik merk bij mezelf dat ik alles wat ik doe ook echt "wil". Ik kies bewust voor mijn ondernemerschap. Ik kies voor El Gusto Loco. Ik kies voor Mind2Feel. Ik kies voor onze plek in Spanje. Ik kies voor bouwen, investeren, dromen en groeien. Er is geen gevoel van "moeten". Er is een oprechte "ja".

Maar precies daar ontstaat soms de dualiteit. Want als ik alles wil wat ik doe, wil ik dan niet te veel tegelijk? En wanneer wordt een verlangen naar vrijheid een subtiele vorm van onrust? En wanneer kies ik voor wat?

Want als alles klopt, als alles betekenisvol voelt, als alles voortkomt uit een oprechte ja, dan wordt kiezen complexer natuurlijk. Het is niet langer een keuze tussen goed en fout. Het is een keuze tussen goed en óók goed. Tussen waardevol en eveneens waardevol. Tussen bouwen en beleven. Tussen verdiepen en verbreden.

En precies daar sluipt onrust binnen.

Ik merk dat mijn verlangen naar vrijheid soms vermomd terugkomt als het openhouden van opties. Als het gevoel dat ik niets definitief wil vastleggen. Dat ik ruimte moet laten. Dat ik niet te veel tegelijk mag vastklikken. Alsof kiezen automatisch betekent dat er iets verloren gaat.

Maar in werkelijkheid is niet kiezen ook een keuze. Het is kiezen voor versnippering. Voor half aanwezig zijn. Voor energie die zich verdeelt over te veel richtingen tegelijk.

Misschien gaat de vraag “wanneer kies ik voor wat?” niet over tijdsplanning of prioriteitenlijstjes. Misschien gaat ze over innerlijke helderheid. Over "voelen" waar mijn energie op dit moment natuurlijk naartoe stroomt, in plaats van waar mijn hoofd vindt dat ze naartoe zou moeten.

Ik begin te begrijpen dat niet alles tegelijk kan bloeien. Elk project, elke relatie, elke droom heeft een seizoen. Sommige dingen vragen expansie. Andere vragen verdieping. Sommige fases vragen actie. Andere vragen integratie.

De kunst is misschien niet om minder te willen, maar om te durven temporiseren.

Om tegen mezelf te zeggen: dit krijgt nu mijn volle aandacht. Dat mag even rusten. Niet omdat het minder belangrijk is, maar omdat focus ook een vorm van liefde is.

Vrijheid klinkt romantisch.

Het leven werkt echter anders.

Elke keuze die ik maak, sluit andere opties uit.

Wanneer ik kies om een retreat te organiseren, kies ik ook voor een zekere vorm van planning, voorbereiding en verantwoordelijkheid.

Wanneer ik kies om te investeren in groei, kies ik ook voor financiële druk en engagement.

Wanneer ik kies voor verbinding, kies ik ook voor kwetsbaarheid. Vrijheid en verantwoordelijkheid blijken geen tegenpolen te zijn, maar onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Wat bijzonder blijft, is dat ik het "allemaal" wíl.

Dat maakt het geen last, maar wel een uitdaging. Een "ja" tegen veel dingen tegelijk zeggen, vraagt energie. Het vraagt focus. Het vraagt begrenzing. En soms fluistert er een stem die vraagt waar mijn ruimte zit, waar het leeg mag zijn, waar niets moet ontstaan.

Misschien ligt daar de kern van de dualiteit.

Vrijheid nastreven betekent voor mij niet meer ontsnappen aan structuren of verplichtingen. Het betekent leren aanwezig zijn in wat ik zelf gekozen heb. Het betekent erkennen dat ook gekozen engagement een vorm van vrijheid kan zijn.

Er is ook een schaduwzijde aan het najagen van vrijheid. Ik zie hoe gemakkelijk ik nieuwe mogelijkheden blijf zien. Hoe ik onrust kan voelen wanneer iets té gestructureerd wordt. Hoe stilstand soms voelt als verlies. Alsof vrijheid voortdurend beweging moet zijn.

Maar misschien is echte vrijheid net het vermogen om te blijven. Om te verdiepen. Om niet telkens te zoeken naar het volgende. Misschien is vrijheid de rust om niet voortdurend te twijfelen aan mijn keuzes. De rust om te zeggen: dit is wat ik "nu" wil, en dat is genoeg.

Ik begin te voelen dat vrijheid minder te maken heeft met wat ik doe en meer met hoe ik het beleef. Vrijheid zit niet in het aantal projecten, niet in het aantal reizen en niet in de mate van zelfstandigheid. Vrijheid zit in de innerlijke toestemming om mijn eigen pad te volgen zonder er voortdurend tegen te vechten.

Misschien hoef ik de dualiteit niet op te lossen. Misschien mag ze er gewoon zijn. Ik mag verlangen naar ruimte en tegelijk houden van engagement. Ik mag ambitieus zijn en tegelijk verlangen naar eenvoud. Ik mag bouwen en vertragen. Ik mag creëren en rusten.

Vrijheid is geen eindpunt dat ik ooit volledig bereik. Het is een voortdurende dans tussen expansie en begrenzing.

En misschien is het precies die dans die maakt dat het levend blijft.

Hoe verhoudt zich dat tov mijn werk?

Wanneer ik eerlijk kijk naar hoe ik de afgelopen jaren heb gewerkt, zie ik het ritme heel duidelijk.

Er waren periodes waarin El Gusto Loco mijn volle aandacht vroeg. Investeringen, gesprekken, groei, keuzes maken die niet alleen creatief maar ook strategisch waren. Dat waren fases van expansie. Van daadkracht. Van beslissingen nemen die verder reikten dan mijn comfortzone. In die momenten voelde vrijheid als vooruitgaan. Als bouwen. Als iets in beweging zetten.

Maar tegelijk ontstond er een ander verlangen. Een zachtere beweging. Een behoefte aan vertraging. Aan creëren zonder KPI’s. Aan ruimte waarin niet alles meetbaar of schaalbaar hoefde te zijn. Daaruit groeide Slow Playground. Niet als tegenreactie, maar als aanvulling. Als herinnering dat vrijheid niet alleen in groei zit, maar ook in aanwezigheid.

En misschien is dat precies hoe ik met die dualiteit kan omgaan.

Niet door te kiezen tussen ondernemen of vertragen. Niet door te kiezen tussen bouwen of voelen. Maar door te erkennen dat ze elkaar nodig hebben.

Wanneer ik in een bouwfase zit, vraagt dat focus. Dan mag ik kiezen voor structuur, voor richting, voor concrete stappen. Dan hoef ik mezelf niet tegelijk in een creatieve dieptefase te forceren. Dat komt weer.

En wanneer ik voel dat het tijd is om te vertragen, om te verdiepen, om met een kleine groep mensen rond een tafel te zitten zonder strak programma, dan mag dat ook prioriteit krijgen. Dan is dat geen vlucht uit verantwoordelijkheid, maar een bewuste verschuiving van energie.

Misschien is mijn grootste valkuil dat ik soms alles tegelijk wil laten bloeien. Dat ik verwacht dat expansie en integratie synchroon kunnen lopen. Dat ik én een groeiversnelling kan inzetten én volledige rust kan ervaren.

Maar de natuur werkt niet zo. Er is zaaien. Er is groeien. Er is oogsten. Er is braakliggend land.

Slow Playground is eigenlijk mijn innerlijke correctie. Het herinnert me eraan dat vrijheid niet zit in snelheid, maar in bewust ritme. In het durven erkennen in welk seizoen ik zit. In het niet forceren van een volgende stap wanneer de huidige nog niet geïntegreerd is.

Wanneer ik mezelf de vraag stel: “Wanneer kies ik voor wat?”, dan probeer ik niet langer een perfect antwoord te vinden voor de komende zes maanden. Ik stel mezelf een kleinere, eerlijkere vraag:

Wat vraagt nu mijn volle aanwezigheid?

Is dit een fase van bouwen? Of een fase van verdiepen? Is dit een moment om zichtbaar te zijn? Of een moment om te rijpen?

Die manier van kijken brengt rust. Het maakt van kiezen geen verlies, maar een tijdelijke focus. Wat ik niet kies, laat ik niet los. Ik geef het alleen een ander seizoen.

Misschien is dat wat vrijheid voor mij betekent. Niet alles tegelijk kunnen doen. Maar alles op zijn tijd mogen doen.

En misschien is dat ook het leven dat ik aan het bouwen ben. Geen leven waar ik van moet ontsnappen. Maar een leven dat beweegt in een eigen cadans. Met momenten van intens bouwen en momenten van magische vertraging.

Een leven waarin vrijheid niet iets is wat ik af en toe opzoek, maar iets wat ik leer belichamen in hoe ik kies.

Er zijn veel "misschienen", maar als het gevoel juist zit, laat zich dit vertalen naar het groeien in het niet-weten.

🍀 The Slow Playground is een concept dat zijn kracht vindt in het niet-weten en het voelen.

Echte vrijheid zit niet in ontsnappen, maar in bewust aanwezig zijn bij wat je zelf hebt gekozen.

PS: de foto is mijn achtertuin, ingekleed door AI. Ik vroeg naar inspiratie om mijn tuin in te kleden en dit is wat ik kreeg... ik word er helemaal blij van 😍