Hoe angst ons leven blijft bepalen...

Angst als onderstroom

Ik denk dat iedereen het wel herkent, dat subtiele wat als-gevoel dat zich niet luid aankondigt maar zich langzaam tussen je gedachten nestelt, dat zich toont in kleine twijfels, uitstelgedrag en ogenschijnlijk rationele keuzes, terwijl het in wezen een stille onderstroom is die mee bepaalt hoe ver we durven gaan in ons leven.

Wat als ik dit zou doen, of wat als ik het anders had aangepakt, wat als ik faal of net te zichtbaar word, te voelbaar, te echt, vragen die geen antwoord vragen maar richting geven, en die voor velen een leven lang blijven meereizen, soms zelfs tot het einde, niet omdat er geen verlangen was, maar omdat angst zich zo goed weet te vermommen als voorzichtigheid, verantwoordelijkheid of gezond verstand.

Op 18/11/2019 schreef ik mijn eerste blog, in een periode waarin mijn lichaam al wist wat mijn hoofd nog probeerde te begrijpen, namelijk dat creativiteit geen tijdsverdrijf is maar een vorm van her-inneren, een manier waarop het zenuwstelsel vertraagt, de adem dieper wordt en het lichaam opnieuw toegang krijgt tot rust, waardoor je na een creatieve sessie niet zomaar lichter naar huis gaat, maar gedragen, alsof je even uit de tijd bent gestapt.

Na Whynotknot kwam Mind2Feel, een naam die zachter klonk en dichter bij mijn essentie lag, maar waarvan de bedding nog niet volledig vorm had gekregen.

Ondertussen zijn we 2026, en leeft creativiteit, in haar trage en tastbare vorm van handwerk en voelen, nog maar voorzichtig tussen mensen, vaak weggezet als luxe of tijdsverlies in een wereld die snelheid en meetbaarheid blijft verheffen tot de norm, terwijl het net die vertraging is die ons lichaam nodig heeft om zichzelf opnieuw te reguleren.

En ook ik heb me daar vaak naar geschikt, door telkens opnieuw te kiezen voor het zekere, eerst in 2020 uit noodzaak (corona - angst voor ziekte), daarna in 2022 uit loyaliteit (El Gusto Loco - angst voor tekorten), en later in 2024–2025 omdat ik zelf de pedalen verloor (angst om gezien te worden), maar ook omdat ik het niet meer voelde, wat klopte en merkte dat mijn energie langzaam weglekte uit iets wat ooit heel zuiver begon.

Ik stopte, niet omdat het fout was, maar omdat mijn lichaam eerder stopte dan mijn hoofd, en telkens opnieuw koos ik voor vertragen in plaats van forceren, al voelde dat niet altijd als een bewuste keuze en voelde ik mij gefaald.

Het was angst voor verandering, angst voor tekort, angst om gezien te worden en misschien wel de diepere angst om volledig mezelf te zijn in een wereld die ons leert dat denken belangrijker is dan voelen, dat rust verdiend moet worden en dat "zijn" alleen toegestaan is na het volbrengen van alles wat hoort?

Wat als er niets mis is met gewoon even "zijn", met de persoon zijn die je voelt dat je bent, zonder jezelf voortdurend te remmen, aan te passen of te verantwoorden tegenover onuitgesproken verwachtingen die zwaar kunnen wegen? Die soms vanuit een onderliggende overtuiging komen.

“Zaterdag is mijn poetsdag, dan kan ik niet”, “Ik heb al een afspraak uit morele verplichting, sorry”, “Dat kan ik niet maken, wat zouden ze dan denken”, zinnen die zo vanzelfsprekend klinken, maar waarin angst zich stil nestelt en onze bewegingsvrijheid beetje bij beetje inperkt.

Ooit vroeg iemand mij om van auto te wisselen, een Porsche voor mijn Peugeot, omdat het belangrijk was welke indruk die wagen zou maken bij een klant, alsof uitstraling zwaarder woog dan echtheid, en terwijl het misschien een klein voorval leek, raakte het aan een diepere laag, namelijk de vraag hoeveel van onszelf we bereid zijn te verbergen om te mogen blijven meedoen.

Als je jezelf moet plooien om serieus genomen te worden, als je jezelf moet aanpassen om ergens bij te horen, is de plek waar je staat dan wel afgestemd op wie je geworden bent?

En misschien is dat precies waarom ik mijn woning in Spanje openstel, ....

niet als toevluchtsoord of retreat in de klassieke zin, maar als een tijdelijke ruimte waar je voor een paar dagen mag loslaten wat je normaal zo netjes bij elkaar houdt, waar je niets hoeft te bewijzen, waar je geïnspireerd wordt, geen rol hoeft te spelen en niet bang hoeft te zijn om eens zot te doen, gewoon omdat het kan en omdat je lichaam daar misschien al veel langer naar verlangt dan je hoofd wil toegeven.

Je mag loslaten met je handen, door te werken met eenvoudige, aardende materialen zoals draad en touw dat je mag knopen, klei die zich zonder oordeel laat vormen en hervormen, papier of canvas waarop woorden, lijnen, verf en gedachten mogen verschijnen en verdwijnen, natuurlijke elementen die je vindt onderweg, en alles wat uitnodigt om niet te denken maar te voelen, zodat creativiteit geen prestatie wordt maar een beweging die ontstaat terwijl je handen bezig zijn en je hoofd langzaam stil wordt.

Geen programma om af te werken, geen doel om te behalen, alleen tijd, ruimte en bedding om te vertragen, te voelen, te creëren of net helemaal niets te doen, en te ervaren hoe het is om even buiten de kaders van je eigen angsten te bewegen. Ieder op zijn eigen ritme..

Misschien is angst geen blokkade, maar een poortwachter, geen vijand maar een uitnodiging om te vertragen en opnieuw af te stemmen op wat klopt, zodat keuzes niet langer voortkomen uit overleving, maar uit aanwezigheid.

Misschien is dat waar Mind2Feel over gaat, niet over meer worden, maar over her-inneren, over het zacht terugkeren naar jezelf, laag per laag, adem na adem.

Misschien voel je bij het lezen van deze woorden geen duidelijke beslissing, geen groot plan of onmiddellijke helderheid, maar enkel een lichte verschuiving, een kleine opening in je borst of buik, een verlangen dat nog geen naam heeft maar zich wel laat voelen, en misschien is dat precies genoeg om even te blijven bij wat er in jou beweegt.

Voor wie voelt dat het tijd is om uit de dagelijkse patronen te stappen, al is het maar voor een paar dagen, stel ik een zachte tussenruimte ter beschikking, een plek waar niets moet en waar je niet bang hoeft te zijn om eens zot te doen, om te vertragen, te voelen, te lachen, te creëren of net helemaal niets te doen, simpelweg om te ervaren hoe het is om jezelf niet voortdurend bij te sturen.

Geen vast programma, geen verwachtingen, geen prestatielat, alleen ruimte, tijd en aanwezigheid, zodat je kan luisteren naar wat zich aandient wanneer angst even niet aan het stuur zit.

Als je voelt dat dit resoneert, dan weet je vanzelf wanneer en hoe je mag aankloppen.

❤️ La Suerta mas Loca, Spain awaits you

“Soms vraagt het leven niet om zekerheid, maar om de moed om eens zot te doen en te voelen wat er dan gebeurt.”