Kiezen voor een "Goed Gevoel".

Als jonge adolescent — en als ik eerlijk ben ook nog jaren daarna — kon ik me intens slecht voelen wanneer iemand anders iets meemaakte. Niet gewoon geraakt, maar werkelijk overspoeld. Wanneer bijvoorbeeld een relatie van een familielid stukliep, kon ik daar soms zwaarder onder lijden dan zij zelf. Terwijl zij enkele dagen later alweer verderging met haar leven, bleef ik hangen in het gevoel van onrecht, verdriet of teleurstelling.

Ook op professioneel vlak kon iets mij diep raken. Een opmerking van een collega over mijn prestaties kon dagenlang blijven nazinderen. Ik herkauwde elk woord, elke intonatie, alsof mijn waarde ervan afhing. Of wanneer een ondernemer ons met valse beloftes had binnengehaald en we daardoor veel geld verloren, kon ik dagenlang boos blijven. Ik voelde me bedrogen, onrecht aangedaan, en in mijn hoofd voerde ik eindeloze gesprekken waarin ik mijn gelijk probeerde te halen.

Wat ik toen niet doorhad, was dat ik mijn slechte gevoel zelf mee in stand hield. Telkens wanneer ik het verhaal opnieuw vertelde, telkens wanneer ik de anekdote bovenhaalde over wat me geraakt had, activeerde ik opnieuw datzelfde gevoel. Mijn lichaam reageerde alsof het opnieuw gebeurde. Mijn boosheid werd weer wakker, mijn teleurstelling opnieuw gevoed. Door erover te blijven praten vanuit verontwaardiging of slachtofferschap, verstevigde ik het spoor in mezelf.

En zo was de cirkel rond. Hoe meer ik het slechte gevoel bevestigde, hoe meer situaties zich leken aan te dienen die dat gevoel opnieuw triggerden. Alsof ik onbewust bleef zoeken naar bewijs. Niet omdat ik dat wilde, maar omdat mijn aandacht erop gericht bleef. Wat ik voedde, groeide. En ik voedde, zonder het te beseffen, precies datgene waar ik van weg wilde.

Nu ik besef dat gedachten en gevoel met elkaar verbonden zijn en dat die beiden een trilling uitzenden - waardoor je nog meer van hetzelfde ontvangt van wat je denkt/voelt -, ben ik me gaan verdiepen in mijn eigen gevoel. Wat voel ik en bij wie? Hoe voel ik me wanneer er iets gezegd wordt en waar komt het vandaan? Waarom heb ik dit gevoel bij deze situatie? enz...

We zeggen allemaal dat we ons goed willen voelen. We verlangen naar rust, naar vrijheid, naar lichtheid in ons leven. En toch blijven we vaak hangen in situaties die ons uitputten. We zeggen ja terwijl ons lichaam eigenlijk nee fluistert. We blijven gesprekken voeren die ons kleiner maken. We blijven in omgevingen die ons energie kosten.

Waarom is het zo moeilijk om te kiezen voor wat goed voelt?

Een van de redenen is dat een slecht gevoel vaak vertrouwd is. Het is misschien ongemakkelijk, maar het is herkenbaar.

Ons brein is niet gericht op geluk, het is gericht op veiligheid.

En veiligheid betekent meestal....het bekende.

We hebben jarenlang geleerd om ons aan te passen, om sterk te zijn, om door te zetten, dan kan een gevoel van spanning of leegte zelfs vertrouwd aanvoelen. Het zenuwstelsel kiest dan niet voor wat beter is, maar voor wat het kent. En klagen of over onze "slecht gevoel"-anecdotes vertellen, versterkt het gevoel dat we kennen.

Daarnaast vraagt kiezen voor een goed gevoel verantwoordelijkheid.

Wanneer je werkelijk luistert naar wat klopt voor jou, dan kan dat betekenen dat je grenzen moet stellen. Dat je verwachtingen moet teleurstellen. Dat je oude patronen moet doorbreken. Soms betekent het zelfs dat je relaties of structuren in vraag moet stellen. En dat is spannend.

Maar wat is er mooier dan elke dag voor een goed gevoel te kiezen. Door met de smile op je gelaat door het leven te gaan, want die smile zorgt er automatisch voor dat je een goed gevoel krijgt, niet als masker maar als zachte innerlijke houding. Die glimlach heeft namelijk een bijzondere kracht. Wanneer je glimlacht, zelfs subtiel, geeft je lichaam signalen aan je brein dat het veilig is. Er komen stofjes vrij die rust en lichtheid ondersteunen. Je ademhaling verdiept zich, je schouders zakken, je blik wordt opener.

Een glimlach is geen ontkenning van wat moeilijk is, maar een keuze in hoe je ermee omgaat. Het is een kleine verschuiving in energie die een groot verschil kan maken. Mensen voelen het ook. Een open gezicht nodigt uit tot verbinding. Het creëert zachtheid in gesprekken, mildheid in spanningen, ruimte waar eerst weerstand zat en het geeft gesprekken energie ipv het weg te nemen.

En misschien begint het zelfs nog vóór die zichtbare glimlach. Het begint bij de innerlijke toestemming om het jezelf "goed" te gunnen. Om te erkennen dat jouw goed gevoel ertoe doet. Wanneer je die keuze maakt, al is het maar in kleine momenten doorheen de dag, dan verandert er iets fundamenteels. Niet de wereld rondom jou, maar jouw manier van erin staan. En van daaruit beweegt vaak meer dan je op voorhand kan inschatten.

Zolang we blijven klagen of we blijven ons aanpassen, hoeven we niets fundamenteels te veranderen natuurlijk. Een slecht gevoel kan dan, hoe vreemd ook, een vorm van uitstel zijn.

Er speelt ook iets anders mee. Velen van ons zijn opgegroeid met het idee dat zorgen voor anderen belangrijker is dan zorgen voor jezelf. Dat je niet moeilijk doet. Dat je dankbaar moet zijn. Dat je je niet aanstelt.

In zo’n context kan kiezen voor een goed gevoel aanvoelen als egoïsme. Maar in werkelijkheid is het geen egoïsme. Het is zelfleiderschap. En zelfleiderschap vraagt moed, vooral wanneer je jarenlang hebt geleerd om je te plooien.

Soms raken we zelfs zo gewend aan een bepaald gevoel dat we het beginnen te verwarren met wie we zijn. We zeggen dat we nu eenmaal zo gevoelig zijn, dat het leven voor ons altijd zwaar is, dat het nu eenmaal zo gaat. Maar een gevoel is geen identiteit. Het is een signaal. Het wijst ons ergens op. Wanneer we dat signaal blijven negeren, wordt het luider. Niet om ons te straffen, maar om ons wakker te maken.

Misschien is het meest confronterende dat kiezen voor een goed gevoel in eerste instantie ook ongemak kan brengen. Het kan betekenen dat je minder gaat presteren, dat je minder beschikbaar bent, dat je een droom serieus neemt waar je tot nu toe omheen draaide. Het kan betekenen dat je een relatie anders gaat bekijken of dat je een veilige routine loslaat. Dat brengt onzekerheid met zich mee.

En vaak verkiezen we langdurige ontevredenheid boven tijdelijke onzekerheid.

We kiezen dus niet bewust voor een slecht gevoel. Wat ons drijft, is de behoefte aan veiligheid, de angst voor verandering, de loyaliteit aan patronen die ooit nodig waren. We beschermen iets. Wie weet beschermen we wel de harmonie. Of beschermen we een oud beeld van onszelf. Of de zekerheid dat alles blijft zoals het is.

Misschien is de echte vraag daarom niet waarom we kiezen voor een slecht gevoel, maar wat we proberen te beschermen door niet te kiezen voor wat goed voelt.

Wat zou er gebeuren als je vandaag één kleine keuze maakt die wél klopt?

Geen drastische omwenteling, geen grote breuk, maar één kleine verschuiving. Eén eerlijk nee. Eén duidelijke grens. Eén moment waarop je lichaam mag zeggen: dit voelt juist.

Daar begint het. Niet bij perfect geluk, maar bij eerlijk "voelen".

En dat eerlijk voelen vertaalt zich in wegzakken in creativiteit. Even je identiteit shiften naar het "niets", zodat er ruimte vrijkomt om die keuzes te maken die kloppen...

Klaar voor?

"Elke keer dat ik mijn verhaal vertel vanuit pijn, geef ik die pijn opnieuw een podium."