Hoe ik zelf leerde uit het niet-weten

Niet-weten is voor heel velen controle verlies.

Alsof de grond even wegvalt onder je voeten, alsof je geen houvast meer hebt aan plannen, lijstjes, zekerheden of antwoorden, en precies dáár begint de onrust.

Perfectionisten gaan helemaal gek op niet-weten.

Het triggert alles! Het moeten vooruitdenken, het willen begrijpen, het verlangen om de uitkomst al te kennen vóór de weg überhaupt zichtbaar is.

En ooit, in een vorig leven zeg ik dan, was ik ook zo. En eerlijk toegeven, ... soms nog.

Dat het door de jaren heen enorm verbeterd is, daar mag ik mezelf een medaille voor geven, want ongeveer 20 jaar terug zat die "controleur" gigantisch diep.

Als jong adolescent, vroeg ik me steeds af waarom ik me een buitenbeentje voelde. Ik had het gevoel dat ik overal buitengesloten werd, alsof ik altijd net naast het leven stond. Veel vrienden had ik niet, na 12 jaar internaat, en diegenen die ik had op internaat stuurden allemaal hun kat als het aankwam om eens af te spreken.

Ook later, hoorde ik er alleen maar bij als het om feest vieren ging. Want ja, de naam "feestbeest" heeft lang op mijn voorhoofd gestaan. Wanneer we een bedrijf startte, toen de lagen serieuzer werden en het leven minder luid, ging dit steeds achteruit en zo ook het contact met "mensen". Vanuit het niet-weten heb ik mezelf voorgenomen om diegenen die afstappen van mijn trein, dit dan maar zo moest zijn. De controle over het "waarom, stappen ze nu af" en de oorzaak bij mezelf leggen, is verleden tijd. Iedereen kiest zijn eigen ritme, zijn eigen richting, en ook: bij wie hij wil zijn.

Het is de opstart van een bedrijf, dat me geleerd heeft te werken met het niet-weten, met te proberen de controle even los te laten, met een "vandaag-is-alles-OK-attitude" aan te nemen en morgen is er zeker een oplossing. Soms liet die oplossing op zich wachten, maar bij hoge nood, popte die ineens op. Een idee. Een ontmoeting. Een zin. Een teken.

Een sterk geloof dat het allemaal wel goed kwam, een positieve attitude (ook al zat ik soms diep) en de signalen opvangen die opportuniteiten aangeven, gaf me een beter beeld over hoe het niet-weten eigenlijk werkt.

Soms is niet-weten helend voor de gemoedsrust, omdat je niet alles hoeft te dragen.

Soms is niet-weten de manier om oplossingen te vinden, omdat je stopt met zoeken op de verkeerde plek.

... en soms, heel soms ook pure magie

Niet-weten is geen onwetendheid, begrijp me niet verkeerd. Het is ook geen gebrek aan intelligentie, inzicht of ervaring.

Niet-weten is een bewuste staat waarin je even stopt met vooruitlopen op het leven...

Het is het moment waarop je nog geen antwoord hebt, nog geen richting vastlegt, nog geen oplossing forceert en jezelf toestaat om te blijven bij wat er nu is.

Als ik voor het eerst las over het niet-weten, hoorde ik het in Keulen donderen. Maar ik besef nu dat het niet-weten voor mij een gevoel is...

Het betekent dat je de reflex loslaat om alles te verklaren, te begrijpen of te controleren. Dat je niet meteen vraagt “wat moet ik hiermee doen?” maar eerst voelt: “wat is hier eigenlijk aanwezig?”

Voor veel mensen voelt niet-weten onveilig, omdat we geleerd hebben dat zekerheid gelijk staat aan controle en controle aan rust. Maar vaak gebeurt net het omgekeerde.

Het is een overgangsruimte. Een tussenfase. Het punt waarop het oude nog niet helemaal weg is en het nieuwe zich nog niet heeft getoond.

En precies daar — in dat tussenstuk —ontstaat beweging.

Het is eigenlijk als een plek waar patronen zichtbaar worden zonder dat je ze meteen hoeft te doorbreken, waar antwoorden zich aandienen zonder dat je ze gezocht hebt en waar creativiteit kan stromen omdat ze niet gestuurd wordt.

Je zou kunnen zeggen: niet-weten is de bedding waarin intuïtie kan spreken.

Het vraagt moed, want je stapt uit het bekende. Maar het vraagt geen actie —alleen aanwezigheid.

Dat is wel de grootste verschuiving, dat het geen probleem is dat opgelost moet worden, maar een staat waarin je leert vertrouwen dat wat bedoeld is, zich toont op het moment dat jij stopt met duwen.

En dit fenomeen vertaalt zich elke dag in mijn creativiteit, het witte blad en het potlood of de verf, de draad en de haakpen, de stok en de macramé draad, de klei en de draaitafel. Zonder te weten waar de creativiteit naartoe gaat, starten. Hoe je dit doet en wat je ervaart, zegt veel over jezelf. Tot nu toe, vanuit mijn gevoel iets starten met draad is geen sinecure meer, maar een wit blad, verf en penseel geeft me nog steeds het gevoel dat het verkeerd kan lopen en dat is controle, dat nog helemaal ergens ligt te sudderen en wat soms ongevraagd naar boven komt in bepaalde situaties.

Misschien is dit het moment om het niet-weten niet alleen te dragen. Om even uit je hoofd te stappen en terug in je lichaam te zakken. Om ruimte te maken voor stilte in jezelf, voor creativiteit, voor samen zijn — zonder dat er iets “moet” ontstaan.

Bij Mind2feel nodig ik je uit in kleine, trage formules waar we vertragen, creëren, koken, ademen en gewoon zijn. Geen strak programma. Geen antwoorden die vastliggen. Wel tijd. Wel bedding. Wel ruimte om te voelen wat zich wil tonen wanneer je de controle even loslaat.

Als je voelt dat dit resoneert, dan is dat genoeg. Je hoeft nog niet te weten waarom. Je hoeft zelfs nog niet te weten wanneer.

Soms is het enige wat nodig is de bereidheid om even te blijven in het niet-weten.

👉🏻👉🏻 Voel je die subtiele "ja" ... check zelf of enige vorm van creativiteit je daarbij kan helpen.