Wie bepaalt eigenlijk hoe oud ik ben?
Van binnen 25, op papier 59 🫣
Onlangs ben ik 59 geworden. Negenenvijftig! of moet ik zeggen level 5,9 😜
Als ik dat getal zo zie staan, vind ik het eigenlijk best indrukwekkend. Want wanneer ik aan iemand van 59 denk, of als ik terugdenk aan de periode dat mijn moeder 59 was, dan heb ik blijkbaar toch een bepaald beeld in mijn hoofd. Alleen herken ik mezelf daar niet helemaal in.
Van binnen voel ik me soms nog 25. Ik ben nieuwsgierig, wil nieuwe dingen ontdekken, kan enthousiast worden van de kleinste dingen en heb nog altijd het gevoel dat er ontzettend veel te beleven valt. Ook wanneer ik in de spiegel kijk, vind ik niet dat daar een vrouw van 59 naar me terugkijkt. Al vraag ik me meteen af hoe een vrouw van 59 er dan eigenlijk zou moeten uitzien?
En daar begint het al.
Want wie heeft ooit bepaald hoe jij je op een bepaalde leeftijd moet voelen, hoe je eruit moet zien of hoe je je hoort te gedragen?
Moet ik op mijn 59ste rustiger worden? Minder impulsief zijn? Mijn dromen wat realistischer maken? Misschien wat minder gek doen en vooral niet meer te veel nieuwe dingen willen beginnen?
En vanaf wanneer word je eigenlijk oud? Op je vijftigste? Je zestigste? Of pas wanneer je zelf begint te geloven dat je oud bent?
Wat me de laatste tijd vooral bezighoudt, is niet zozeer het ouder worden zelf, maar hoe anderen naar leeftijd kijken.
Onlangs hoorde ik iemand uit mijn omgeving zeggen dat "die bewust geen oudere vrienden meer wilde". Dat ze altijd de jongste van de hoop geweest is en dat het nu tijd werd om met jongere mensen om te gaan. Of tijdens een festival waarop er iemand zei "dat er toch wel veel oude mensen aanwezig waren" 🙄
En dat deed me toch even nadenken. Want plots werd ik geconfronteerd met iets waar ik zelf niet helemaal mee bezig ben... mijn leeftijd, een getal als criterium om ergens wel of niet bij te horen 🤔 Interessant...
Wat maakt iemand van 35 interessanter dan iemand van 60? Of omgekeerd? Gaat vriendschap niet veel meer over energie, interesses, humor, nieuwsgierigheid en de manier waarop je naar het leven kijkt? Beseffen die jongeren van het festival wel dat die "ouderen" er voor gezorgd hebben dat festivals überhaupt bestaan?
Ik ken jonge mensen die behoorlijk vastgeroest zitten in hun gewoontes en oudere mensen die nog bruisen van plannen en ideeën. En alles daartussenin.
Waarom zouden we onszelf dan beperken tot mensen die ongeveer hetzelfde aantal jaren op deze planeet rondlopen? 😂
Uitspraken zoals "Dat is toch niet meer voor jouw leeftijd", "Jij ben nog goed mee voor je leeftijd" of "Je ziet er nog goed uit voor je leeftijd". Dat laatste klinkt wel als een compliment, maar eigenlijk zit er een merkwaardige veronderstelling achter. Alsof er iets mis zou moeten zijn met hoe iemand van mijn leeftijd er uit ziet. Maar ook ik maak me er schuldig aan, want wanneer ik zeg dat ik er geen 59 uitzie, welk beeld heb ik dan zelf van een vrouw van 59? Refereren we dan naar de vorige generatie? Naar de moeders en grootmoeders van hun tijd?
En ook waarom gebruik ik 25 als referentie van energie, nieuwsgierigheid en levenslust? Vaak is het niet dat ouder worden, maar we associeren bepaalde eigenschappen uitsluitend met "jong zijn". En kunnen we daar vanaf geraken?
Maar eerlijk gezegd, de uitspraak heeft me getriggerd om deze blog te schrijven. Want hoe verrijkend kunnen vriendschappen tussen verschillende generaties niet zijn. Jongere mensen brengen andere ervaringen en perspectieven mee en andersom. Je kan elkaar dingen laten ontdekken die buiten je eigen leefwereld liggen.
Het mooiste van ouder worden, is dat je minder belang gaat hechten aan wat anderen van je denken. Je hoeft niet meer overal bij te horen, FOMO hinkt achterop op mijn leeftijd 😅 Je mag nieuwe hobby's ontdekken, opnieuw beginnen, fouten maken, verliefd worden op nieuwe ideeën en jezelf blijven verrassen.
Vaak heeft onze maatschappij nog altijd verwachtingen over wat er bij onze leeftijd past.
Want dat leeftijdsdenken beperkt zich niet alleen tot vriendschappen. Ook in het professionele leven worden we voortdurend in leeftijdscategorieën onderverdeeld.
Neem nu de ondernemerswereld.
Verenigingen organiseren aparte netwerken voor jonge ondernemers, starters, ervaren ondernemers en noem maar op. Op zich begrijp ik dat wel, want mensen met gelijkaardige ervaringen kunnen veel aan elkaar hebben. Maar waarom wordt daar zo vaak een leeftijd aan gekoppeld?
Een starter is toch een starter?
Of je nu 25 bent en voor het eerst een onderneming opricht, of 55 en besluit om eindelijk die droom waar te maken die al jaren in je hoofd zit. Beiden beginnen aan iets nieuws, beiden moeten hun weg zoeken en beiden kunnen nog ontzettend veel leren.
Misschien heeft die 55-jarige al een hele carrière achter de rug, maar dat betekent niet dat die ook weet hoe je een onderneming moet opbouwen. En misschien heeft die 25-jarige nog weinig levenservaring, maar beschikt die over inzichten en vaardigheden waar de oudere ondernemer nog nooit bij heeft stilgestaan.
Waarom zouden we die mensen dan uit elkaar halen in plaats van ze samen te brengen?
Ik vraag me soms af of we, in onze poging om mensen met elkaar te verbinden, niet onbewust nieuwe grenzen creëren. We maken groepen op basis van leeftijd, ervaring of levensfase en gaan er vervolgens van uit dat mensen binnen die groepen het meest met elkaar gemeen hebben.
Maar is dat wel zo?
Misschien heb ik op mijn 59ste veel meer gemeen met een enthousiaste ondernemer van 27 dan met iemand van mijn eigen leeftijd die helemaal andere interesses heeft.
En dat is net wat ik zo mooi vind aan mensen: dat je nooit op voorhand weet van wie je iets gaat leren, wie je gaat inspireren of met wie je een bijzondere verbinding zal voelen.
Daarvoor hoef ik hun geboortejaar toch niet te kennen?
Mijn leeftijd vertelt me enkel hoeveel jaren ik al geleefd heb en niet hoeveel nieuwsgierigheid, plezier, dromen en levenslust ik nog in me heb. 🔥
En als iemand liever geen oudere vrienden heeft, dan is dat uiteraard zijn of haar keuze. Alleen vraag ik me af hoeveel mooie ontmoetingen je daardoor waarschijnlijk wel misloopt, niet?

Met de rimpels die er vroeger niet waren, ervaringen die ik op mijn 25ste nog niet had en een hoofd dat soms nog evenveel fun, plezier en fantasie wil hebben als toen, vind ik dat dit best een leuke combinatie is en evolueer ik graag naar "level 6"...🥳
"Stop met me te vertellen hoe oud ik ben. Vraag me liever hoe jong mijn dromen nog zijn." 😂





Opmerkingen